گفتم که روز یک شنبه دوم اردی بهشت 1386 با 20 کیلو بار اضافه از تهران به مقصد پکن پرواز کردم. گر چه مامورای گمرک ایرانی بودن اما اونا مستقیما از نمایندگان خط هوایی چاینا سوترن که در فرودگاه امام خمینی حضور داشتن دستور می گرفتن و از اون جا که به عقیده چینیا کارگر چینی نباید بیش تر از حد مجاز (ظاهرن 30 کیلوگرم) بار بلند کنه با پرداخت جریمه مشکل حل نمی شه و کم کردن از بار، تنها راه حل ممکنه!      

 البته این مشکل در گمرک ایران با توجه به وزن خودم که از وزن  بارم هم کم تر بود (!) حل شد و مامور چاینا سوترن به کم کردن 5 کیلو از بار اکتفا کرد اما مشکل اساسی از زمان تغییر خط پرواز در شهر اورومچی شروع شد. به این دلیل که پرواز من به پکن مستقیم نبود. من باید بعد ازیه توقف سه ساعته با پرواز اورومچی-پکن به پکن می رفتم.     تمام ایرانی هایی هم که از تهران تا  اورومچی باهاشون هم سفر بودم برای تجارت یا به شانگهای می رفتن یا گوانجو. بنابراین باید یه جورایی تمام اون چه که از تهران با خودم بار کرده بودم رو رد می کردم. تاجرای ایرانی فقط اینو می دونستن که جریمه 20 کیلو بار اضافه خیلی زیاد می شه. از شانس من خط پروازم از خارجی به داخلی تغییر کرده بود که بعدا فهمیدم چینیا برای کاهش هزینه رادیو این کارو کردن بنابراین دریغ ازیک نفر ایرانی که بتونه کمکم کنه. البته بی کار هم ننشستم اما دریغ از این که یک نفریک کلمه انگلیسی بفهمه که یهو به طرز معجزه آسایی یه آقای محترم به انگلیسی جوابمو داد و به دلیل این که وسایل خودش هم سنگین بود، بارمنو با یه خانم چینی که تنها یه کیف دستی همراهش بود تقسیم کرد.البته معجزه از یه جهت دیگه هم اتفاق افتاد چون آقای "دو" پروفسور فیزیک در دانشگاه تیانجین چین بود که با یکی از شاگرداش که اونم به انگلیسی مسلط بود برای انجام یه کار تحقیقاتی به اورومچی اومده بودن و البته در طول پرواز کلی سوال درباره ایران، چالش انرژی هسته ای، اندازه نفرت مردم ایران از آمریکایی ها و عراقی ها، مذهب، دلیل پوشش زنان ایرانی، تفاوت سطح درآمد زن و مرد، زبان و ... پرسیدن که برای بعضیاش جواب چندان قانع کننده ای نداشتم. علاوه بر اون غذای این پرواز هم درست مشابه غذای پرواز قبلی بود و معده مچاله شدم به جز یه حلقه آناناس دیگه و یه لیوان آب پرتقال رنگ چیز دیگه ای رو به خودش ندید.