به ساعت ایران، به ساعت چین یا به ساعت استرالیا؟! نمی دانم به ساعت کجا ولی به تقویم خودمان بیست و سوم فروردین اولین سالگرد ازدواجمان است... مادرم دیروز تماس گرفت و گفت که پس فردا... طفلک مادر یادش بود. آنقدر این روزها احساس تنهایی می کند که محال بود یادش برود. چقدر دوست داشتم مادر باز هم می آمد پیشم... انگار همین دیروز بود که سریال های ماه رمضان را برایش دانلود می کردم... مادر همیشه حواسش به همه چیز هست... خوب شد یادم انداخت... من که هرگز این گونه مناسبت ها را فراموش نمی کردم، اصلن یادم نبود که بیست و سوم فروردین نزدیک است... زندگی ام چقدر عجیب شده! هرگز فکرش را هم نمی کردم که اولین سالگرد ازدواجم را در کنار همسرم نباشم... روز ولنتاین را خیلی جدی نگرفتم. هر چند که آن روز کلی به دخترهای چینی گل به دست و خنده بر لب حسودی کردم اما خیلی مهم نبود... کلی به خودم روحیه دادم... با دوستم ایوانا که نامزدش دور از او و در چک زندگی می کند، رفتیم بیرون و خودمان برای خودمان سرویس مروارید خریدیم و کلی خندیدیم... اولین چهارشنبه سوری و اولین سال تحویل هم دلم گرفته بود اما شب چهارشنبه سوری وبلاگ را آپ کردم و قبل سال تحویل هم به شهر "چنگ ده" در شمال شرقی چین رفتم و سال در مقابل یک مجسمه ی بودا در حالی که تلفنی با همسرم حرف می زدم تحویل شد و یک جوری گذشت... حالا می فهمم که اولین چهارشنبه سوری و اولین سال تحویل زندگی مشترک هم انگار خیلی مهم نبودند وقتی اولین سالگرد در کنار هم نیستیم... این یکی دیگر انگار برای دل من خیلی زیادی است... این یکی دیگر انگار دارد خفه ام می کند وقتی درست بیست و سوم فروردین یک سال پیش، یکی از شادترین روزهای زندگی ام شد. نمی دانم برای همه همین طور است یا نه ولی آن روز به من خیلی خوش گذشت و خاطره ی فوق العاده ای شد... حالا یک سال گذشته... به حرف، به نوشته ساده اما به واقع بدون تو...

امروز درست یک سال از آغاز زندگی مشترکمان و 10 روز دیگر درست یک سال از سفر من به چین و دلیل این وبلاگ می گذرد... یک سال است که دوریم از هم. هنوز احساس خوشبختی می کنم اما باورم نمی شود این یک سال را... باورم نمی شود که یک سال است تو را ندیده ام به جز مدت کوتاهی در ماه گرم جولای پس از سه ماه دوری که شد ماه عسلمان که مثل برق گذشت و پس از آن دیگر ندیدمت تا به امروز... هنوز احساس خوشبختی می کنم اما باورم نمی شود این یک سال را... باورم نمی شود که یک سال است پدر را هم ندیده ام... با چشم های باز هم می توانم پدر را تصور کنم که روی یکی از آن دو مبل تک نفره ی کنار اوپن آشپزخانه رو به روی تلویزیون نشسته، برای خودش در کمال آرامش میوه پوست گرفته و از دیدن یکی از همان فیلم های وسترنی که 100 بار تا به حال دیده و هر بار انگار بار اول است که می بیند؛ لذت می برد و غرق در فیلم می شود و لابد خاطراتش در گوشه ای از ذهنش جان می گیرند و ما هم مثل همیشه شوخی می کنیم و می گوییم جان وین و کلینت ایستوود و خلاصه رفقای دوران جوانی اش دور هم جمع شده اند و پدر نگاهی به ما می کند و می خندد و پرونده ی تمام این هنرپیشه ها و این فیلم ها را زیر بغلمان می گذارد اگر بخواهیم... یک سال گذشته... تنها برادرم را هم یک سال است که ندیده ام... دلم جدن تنگ شده برای این که طائل از راه برسد و به قول خودش یک حرکت به افتخار خواهری بزند و از صدای موسیقی آن هم از نوع وحشتناکش خانه برود روی سرمان... یک سال... یک سال... پیش از این چرا یک سال این همه طولانی نبود؟!

به هر حال می نویسم که یادم باشد که هنوز راضی ام... ایران هر چند دور ولی پدر و مادرم را دارم. استرالیا هر چند دور ولی هنوز تو را دارم پس هنوز خوشبختم...

مادر و پدر امروز تماس گرفتند و تبریک گفتند... نمی دانم چه چیزی ته صدایم بود که مادر گفت "چرا تو خونه نشستی؟ برو بیرون بگرد. این روزای آخر بذار بهت خوش بگذره. من مطمئنم که همین روزا می ری پیش مهران پس به جای تو خونه نشستن برو واسه خودتون خرید کن". خیلی تلاش کردم که موقع حرف زدن با پدر اشک هایم مانع صحبتمان نشود... نمی دانم و لی عجیب هر بار با صدای پدر بغض می کنم... شاید به خاطر این که مادر را در این مدت یک بار دیدم ولی پدر را نه... ولی با شنیدن صدای شان خیلی دلم آرام شده... خیلی... پدر و مادر خوبم امیدوارم سال های سال سلامت باشید.

مامان هم زنگ زد و تبریک گفت. با بابا و شادی و اوجان در جاده بودند. گفت "می ترسیدم تا برسیم خونه دیر بشه و تو بخوابی. ایشالا همیشه خوش باشین و با خوشی در کنار هم زندگی کنین...". مرسی مامان جان مرسی...

دایی عیسی و زندایی نسرین هم زنگ زدند و تبریک گفتند. گفتند "مامان اینا امروز قزوین بودن و جای شما خیلی خالی بود...". زندایی خندید و گفت "یادتون که نرفته بود؟!"  

دایی هادی و زندایی سیمین هم زنگ زدند و تبریک گفتند...

مهران هم بعد از کار زنگ زد و کلی حرف زدیم و ... چقدر آرامم کرد... مهم نیست که کیلومترها از هم فاصله داریم. مهم این است که ما هنوز همان آدم های یک سال پیش هستیم و هنوز عاشق هم... چقدر خوشبختم که تو را دارم و عزیزانی را که امروز به یادمان بودند...

|+| نوشته شده توسط Talieh Akbari در Fri 11 Apr 2008 و ساعت 1:36  

یکی از دلایل دیر به روز کردن وبلاگم اینه که متاسفانه بیشتر از یک ماهه که نه از کامپوتر خونه و نه رادیو، نمی تونم چاینا رو آپ کنم یعنی وقتی وارد بخش مدیریت وبلاگ می شم همه غلطی می کنه به جز آپ کردن. راستش خسته شدم بس که مطالب و عکسا رو فرستادم واسه مهران و اون از سیدنی وبلاگمو آپ کرده. البته هر بار هم می گه 100 تومن وشد که خوب منظورش دلار بیده ولی کیه که بده؟ این در حالیه که مکتوباتم مشکلی نداره و به راحتی آپ می شه. به هر حال اگه عکسا یا نوشته ها به هم ریخته است به خاطر اینه که از فایر فاکس استفاده کردم و نمی دونم دیگه این پست و عکساش چی از آب در اومده. بدبختی یکی دو تا نیست که... این سایت تینی پیک هم که عکسامو توش آپ لود می کنم کار نمی کنه و تنها وقتی از فایر فاکس بازش می کنم کار می کنه. مشکل از هر چی هست از اکسپلورر نیست. ویندوز عوض کردم هر آکروبات بازی ای که لازم بود، از خودم در وکردم ولی این بلاگفا با ما نساخت که نساخت... 

هر چند کمی دیره ولی دیگه بهتره این پرونده سفر مغولستانو ببندم که برم سراغ مطالب جالب تر البته اگه این بلاگفا منو آخرش دق نده...

خیابان اسلام در هوهات

شهر هوهات یه خیابون معروف و بزرگ داره به اسم "خیابان اسلام". معماری این خیابون حرف نداشت. نوعی معماری اسلامی که چینی بودن از سر و روش می بارید. حتی تیرهای چراغ برق و هتل ها و خیلی از ساختمونا هماهنگ با معماری کل خیابون طراحی شده بود. به جز مسجد و قبه و مناره کلی هم خانم چینی محجبه تو این خیابون دیدیم. فکر کنم عکسا گویاتر از نوشته ها باشن...

این عکس اول در واقع یه هتل بزرگ در ابتدای همین خیابونه که ما اولش فکر کردیم مسجده...

احترام به مسجد در مغولستان

این عکسا هم عکسای یه مسجد اسلامیه با نوشته های عربی و معماری چینی اسلامی و نمازگزاران چینی. البته روشنه که عکسای قسمت مردونه رو امان و تائب گرفتن نه من... روی اون مناره هم به چینی و عربی نوشته شده مناره الرویه الهلال که خوب حتمن واسه عید فطر ماه رو از اون جا می بینن. به هر حال مسجد خیلی زیبایی بود. در ضمن تو این مسجد اصلن توالت وجود نداشت. وقتی من خواستم گلاب به روتون برم دبل یو سی متوجه شدم که به خاطر حرمت این مکان مقدس، هیچ توالتی توی مسجد نیست و تنها حمام و وضوخونه داره. حالا این مسلمونای چینی خبر ندارن که تو ایران خیلی ببخشیدا ولی خانما توی مسجد جای بچه رو هم عوض می کنن...

شیر فرهاد شنیده بودیم ولی شیر چایی نه

بعد نزدیک به یک سال زندگی در چین تنها چیزی که نظرم در موردش عوض شد غذای چینیه که به نظرم خیلی خوشمزست. تو یه رستوران مغولی چند تا غذای خیلی خوشمزه خوردیم. اسم اون غذایی که تو اون کاسه بزرگ وسط عکسه "نیو نای گنگه" و  با شیر درست شده و خیلی خوشمزه است. اون دو تا کتلتی هم که می بینین وسطش گوشت گوسفنده و آخر غذای مغولیه. اسمش هم "تای یانگ بینگه". طعمش هم فوق العاده بود. بقیه اشم که نودل و نون و یه نوع پنیر و شیر چایی و این چیزاست. این شیر چایی هم عجیب معجون بد مزه و مزخرفیه. تصور کنین که تو شیر یه نوع چای مخصوص می ریزن و بهش نمک هم می زنن. چه شود! من که بعد از یه قلوپ این شکلی شدم ولی به دوست چینیم گفتم وای عجب نوشیدنیه خوشمزه ایه تو همون کاسه کوچولوی گوشه عکسه.

دامداری به نام چنگیز

ما که بالاخره قسمت نشد مقبره چنگیز رو ببینیم ولی عکس مجسمه چند تا از همین چنگیزا رو براتون می ذارم. هر چند که اینا از این چنگیزا به قول خودشون زیاد دارن اما این دوست ما چینگ طوری درموردش حرف می زد که انگار چنگیز خان مغول یه دامدار ساده بوده و چند صباحی هم در صلح و آرامش زندگی کرده و بعدم افتاده مرده. ای ول به رگ غیرت دوست چینی ما

هیئت و زنبیل کجا بود ؟!

تو راه برگشت یه نگاه به بلیتامون انداختیم و دیدیم ای ول هر کدوم افتادیم یه جا. من که کلن واگنم هم از تائب و امان جدا بود. وقتی به کوپه رسیدم دیدم هیچ مسافری هنوز نیومده و پریدمو تخت خوبه رو واسه خودم ورداشتم یه کم که گذشت مسافرا سر رسیدنو یه آقاهه اومد و هی به من و هی به بلیت خودش نگاه کرد و بعدش پرسید رو بلیت شما چی نوشته؟ منم عین خنگولا نگاش کردمو بلیتمو نشونش دادم و اونم بهم گفت رو بلیت شما نوشته تخت دوم منم تو دلم کلی حرص خوردمو گفتم برو چینی یاد وگیر مگو چیست کار... نه که حرف زدنم توپ شده فقط خوندن و نوشتن یاد نگرفتم

اونور دیوار

تختم این بار از اون قبر طبقه سوم خیلی بهتر بود ولی خدا بگم چی کار نکنه اون موتوری رو که تو تخت بغلی تا صبح سمفونی خروپف زد. خون چنگیزیم به جوش اومده بود صبح از بی خوابی دلم می خواست سرشو بزنم. نزدیکای پکن از کنار دیوار چین (منظورم اونور دیواره که هیچ وقت ندیده بودم) رد شدیم که خیلی برام رویایی بود. از راه آهن هم تا ساعت نه صبح خودمو به رادیو رسوندم و روز از نو روزی از نو...

|+| نوشته شده توسط Talieh Akbari در Mon 7 Apr 2008 و ساعت 0:52  

  RSS