هر بار که در وبگردی ها یکی از دوستانم را پیدا می کنم بیشتر به اینترنت و این دنیای مجازی ایمان می آورم. تا این که به یکی از به یاد ماندنی ترین استادان دانشکده ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران برخوردم. به یاد ماندنی برای من از آن جهت که تا آن موقع استادی به خوش برخوردی آقای ناصر بزرگمهر ندیده بودم... اساتید معمولن از بالا به دانشجو نگاه می کردند و حتا گاهی طوری با ما حرف می زدند که انگار اصلن آدم نیستیم. حالا خودتان فکرش را بکنید، ایشان در چنین جوی با چنان احترام و تواضعی با ما ندید بدیدها برخورد کردند که همه از تعجب شاخ درآورده بودیم. به خوبی یادم هست که شرترین بچه های کلاس دوستش داشتند و با وجود این که حضور و غیابی در کار نبود سر کلاسش حاضر می شدند. 3 واحد چاپ و نشر... کلاس بعدازظهر تشکیل می شد و خوب یادم هست که زمستان بود و هوا هم زود تاریک می شد... وقتی وبلاگ این استاد عزیز را پیدا کردم دوباره خاطرات خوش دوران دانشجویی و چهره ی تک تک ورودی های 79 جلوی چشم هایم رنگ گرفت... عجیب این که عکسی را که با این استاد عزیز گرفته بودیم با خودم به چین آورده بودم و وقتی با استاد صحبت کردم پیشنهاد دادند که عکس را در وبلاگم بگذارم شاید بقیه ی بچه ها هم یکی یکی پیدا شوند... یاد تمام دوستان خوبم چه آن ها که در ایران نیستند و چه آن ها که متاسفانه در میان ما نیستند به خیر...

مهنوش، پیمانه و ویدای عزیز اگر دوست ندارید عکس روی وبلاگم باشد، به من بگویید.