|
تنها صداست که می ماند...
همیشه گفته ام عجیب دنیایی است این دنیای مجازی. که بیش از دنیای غیرمجازی وقتم را می گیرد. صبح یا شب ندارد. اصلن ساعت ندارد و من عاشق این خاصیت ام. چند شب پیش حوالی سحر به زمزمه ی "در من غم بیهودگی ها می زند موج" "حمید مصدق" بزرگوار در وبگردی ها به وبلاگ عزیزی رسیدم که صدای خودش و سه تارش شنیدنی است. عجیب صدایش بر دل و جان می نشیند. یکی از زیبا ترین آواز هایش را می توانید از این جا دانلود کنید. چی بگم وقتی که این دیوونه دل بونه می گیره تورو می خواد، تو رو می خواد، چی بگم؟! چی بگم وقتی که این دیوونه دل بونه می گیره تورو می خواد، تو رو می خواد، چی بگم؟! چی بگم وقتی که سر می زنه بر دیوار سینه تورو می خواد، تو رو می خواد، چی بگم؟! چی بگم،وقتی که این خون شده از دست تو، هر شب تا سحر فکر تو و، ذکر تو، سودای تو داره تو رو می خواد، تو رو می خواد، چی بگم؟! صبح تا شب پشت گوشش، قصه جور و ستم و ظلم تو می گم قصه آخر نرسیده تو رو می خواد، تو رو می خواد، تو رو می خواد چی بگم؟! یک شب از بس سخن عشق تو گفت، بیرون آوردمش از سینه، گذاشتم زیر پام زیر پام زمزمه نام تو می کرد و بهم گفت: تو رو می خواد، تو رو می خواد، تو رو می خواد چی بگم؟! تو که این فتنه به پا کردی و این دیوونه دل رو اسیر درد و بلا می شه با من ، تو بگی با دل من، من چی بگم؟! یک شب از بس، سخن عشق تو گفت، بیرون آوردمش از سینه، گذاشتم زیر پام تو که این فتنه به پا کردی و این دیوونه دل رو اسیر درد و بلا میشه با من ، تو بگی با دل من، من چی بگم؟! میشه با من ، تو بگی با دل من، من چی بگم؟! خواننده ی اصلی: بانو مرضیه
مگر چقدر می توان پرواز را به خاطر سپرد؟!
عجیب بی تفاوت شده ام. نسبت به تمام اتفاقات اطرافم. با تمام غم انگیزی حوادث اخیر در من رمقی برای غصه خوردن باقی نمانده است. نه حوصله ی گوش سپردن به شبکه های خبری مثلن بیگانه در من است نه حس خواندن خیل ایمیل های سبز. دیگر نه به چشم های خیره ی ندا می اندیشم و نه بر مرگ سهراب اشک می ریزم. شب به شب فاصله ام با خاکی که در آن به دنیا آمده ام و باید قاعدتن به آن تعلق داشته باشم بیشتر و بیشتر می شود. می دانم در نهایت روزی فرا می رسد که دیگر قلبم برای سرزمینی که زمانی بی اندازه دوست اش می داشتم نخواهد تپید. چندان دور به نظر نمی رسد. به تازگی دوستی بر سر حس ناسیونالیستی ام شرط بسته که به احتمال زیاد شرط را باخته است وقتی انگیزه ای برای زدن سنگ این سرزمین بر باد رفته به سینه نیست. |
درباره وبلاگ
 پس از یک سال زندگی در کشور چشم بادامی ها و کار در رادیو بین المللی چین به سرزمین مادری ام بازگشته ام. دیگر حسی نمانده برای قلم زدن در روزنامه هایی که نمی دانی چه اندازه دوام می آورند. دنیای مجازی مجال خوبی است برای نوشتن از لحظه ها و روزهای خاکستری، سیاه و گاه سپید سرزمینی که انگار هیچ کجای نقشه ی جغرافیای عالم نیست وقتی یک خارجی از تو می پرسد: "شما به زبون عربی صحبت می کنید؟"
I’m now in my motherland after one year living in slanted-eyes' country and working for China Radio International. I’m not in a mood to write for the papers any more which you don’t know how long may last. Virtual world is a good chance to write about the gray, black and some times white moments and days of the homeland which seems doesn’t exist at all in the world of existence or geographic map when a foreigner ask you: “ Do you talk in Arabic?” پشتیبانی
 
|
