هر نفر فقط ۲ تا بلیت

همون اول به چینگ گفتیم که ما باید بلیت برگشت بخریم. اونم گفت فکر نکنم باشه ولی اگه نبود با هواپیما برگردین. یه یک ساعتی تو صف یک کیلومتری بلیت وایسادیم. چینگ رفت جلو و بعد کلی جرو بحث با مسئول فروش بلیت با دو تا بلیت برگشت و گفت هر نفر تنها حق داره واسه دو نفر بلیت بخره و باید دوباره تو صف وایسیم. دوباره رفتیم تو صف و وقتی نوبت به چینگ رسید مسئول فروش بلیت گفت تازه بهت دو تا فروختم و زنگ زد مامور راه آهن رو خبر کرد و گفت این خانم می خواد سه تا بلیت بخره خلاصه جیغ و ونگ ما دراومد و وقتی بهشون ثابت شد که ما واقعن سه نفر هستیم بلیت سوم رو صادر کردن. ظاهرن چون بعضیا تعداد زیادی بلیت می خرن و خارج از صف و گرون تر می فروشن و بازار سیاه راه می ندازن این طوری برخورد می کنن. تمام این مسائل هم نتیجه جمعیت زیاد این چینیاست. تازه اصلن هم صف مف حالیشون نیست. با وجود نرده های آهنی بزرگی که واسه تشکیل صف کشیده شده بود یه آقایی چنان از خارج صف پرید رو نرده که نزدیک بود کف کفشش بره تو صورت من که سرمو دزدیدم و پاش رفت رو کیف کولیم. بلیتشم خرید و صدای همه رو درآورد.

چنگیز؟ کدوم چنگیز؟!

بعد از خرید بلیت از چینگ درباره محل مقبره چنگیز خان مغول پرسیدم و اونم خیلی ریلکس گفت منظورت کدوم چنگیز خانه؟! یه خورده گیج شدم و گفتم یعنی چی کدوم چنگیز خان؟ خوب چنگیز خان مغول دیگه. اونم خندید و گفت آخه ما از این چنگیزا تو این منطقه زیاد داریم حالا تو کدومشو می خوای ببینی؟  داشتم از خنده منفجر می شدم.  طوری حرف می زد که انگار داره لباس یا یه چیزی می فروشه و می گه کدومشو می خوای. خلاصه کاشف به عمل اومد که مثل ما که جا به جا تو ایران امامزاده داریم اینا هم جا به جا مقبره چنگیز خان دارن. البته مقبره چنگیز بزرگ یه ده دوازده ساله که ساخته شده و در واقع جنازه ای در کار نیست و واسه احترام به چنگیز ساختنشو کم کم واسه خودش زیارتگاه خفنی شده. از بدشانسی ما هم 5 ساعت با هوهات فاصله داشت. بعد از کسب این اطلاعات با تاکسی و به راهنمایی اونا به هتل رفتیم. یه هتل سه ستاره ناز مامانی که وقتی رسیدیم دو تا خانم خوشگل با لباس محلی مغولی ازمون استقبال کردن.

کله پاچه مغولی

برای ناهار هم رفتیم به یه رستوران مغولی اسلامی. هوهات کلی مسلمون داره و کلی هم واسه خودشون دبدبه و کبکبه دارن. این کاسه ای که می بینین محتویاتش تقریبن همون محتویات کله پاچه خودمونه ولی طعمش کمی متفاوته. البته من تندشو دوست نداشتم و به قول چینیا "بو لادا" (یعنی تند نباشه) سفارش دادم. این از اولین کلمه هایی بود که بعد از چند بار آتیش گرفتن تو رستورانای پکن یاد گرفتم  اون کاسه کوچیک تره هم توش چای. تو هر رستورانی که برین قبل غذا براتون چای می آرن و همیشه هم تو کاسه! اون غذای توی بشقابم یه چیزی تو مایه های ماکارونی خودمونه ولی شورتر و البته با طعمی متفاوت. اسمش هم بائوتزی باید باشه البته این نوع مغولی اسلامیشه مال پایتخت کمی فرق فوکوله

ادامه دارد...