یکی از دلایل دیر به روز کردن وبلاگم اینه که متاسفانه بیشتر از یک ماهه که نه از کامپوتر خونه و نه رادیو، نمی تونم چاینا رو آپ کنم یعنی وقتی وارد بخش مدیریت وبلاگ می شم همه غلطی می کنه به جز آپ کردن. راستش خسته شدم بس که مطالب و عکسا رو فرستادم واسه مهران و اون از سیدنی وبلاگمو آپ کرده. البته هر بار هم می گه 100 تومن وشد که خوب منظورش دلار بیده ولی کیه که بده؟ این در حالیه که مکتوباتم مشکلی نداره و به راحتی آپ می شه. به هر حال اگه عکسا یا نوشته ها به هم ریخته است به خاطر اینه که از فایر فاکس استفاده کردم و نمی دونم دیگه این پست و عکساش چی از آب در اومده. بدبختی یکی دو تا نیست که... این سایت تینی پیک هم که عکسامو توش آپ لود می کنم کار نمی کنه و تنها وقتی از فایر فاکس بازش می کنم کار می کنه. مشکل از هر چی هست از اکسپلورر نیست. ویندوز عوض کردم هر آکروبات بازی ای که لازم بود، از خودم در وکردم ولی این بلاگفا با ما نساخت که نساخت... 

هر چند کمی دیره ولی دیگه بهتره این پرونده سفر مغولستانو ببندم که برم سراغ مطالب جالب تر البته اگه این بلاگفا منو آخرش دق نده...

خیابان اسلام در هوهات

شهر هوهات یه خیابون معروف و بزرگ داره به اسم "خیابان اسلام". معماری این خیابون حرف نداشت. نوعی معماری اسلامی که چینی بودن از سر و روش می بارید. حتی تیرهای چراغ برق و هتل ها و خیلی از ساختمونا هماهنگ با معماری کل خیابون طراحی شده بود. به جز مسجد و قبه و مناره کلی هم خانم چینی محجبه تو این خیابون دیدیم. فکر کنم عکسا گویاتر از نوشته ها باشن...

این عکس اول در واقع یه هتل بزرگ در ابتدای همین خیابونه که ما اولش فکر کردیم مسجده...

احترام به مسجد در مغولستان

این عکسا هم عکسای یه مسجد اسلامیه با نوشته های عربی و معماری چینی اسلامی و نمازگزاران چینی. البته روشنه که عکسای قسمت مردونه رو امان و تائب گرفتن نه من... روی اون مناره هم به چینی و عربی نوشته شده مناره الرویه الهلال که خوب حتمن واسه عید فطر ماه رو از اون جا می بینن. به هر حال مسجد خیلی زیبایی بود. در ضمن تو این مسجد اصلن توالت وجود نداشت. وقتی من خواستم گلاب به روتون برم دبل یو سی متوجه شدم که به خاطر حرمت این مکان مقدس، هیچ توالتی توی مسجد نیست و تنها حمام و وضوخونه داره. حالا این مسلمونای چینی خبر ندارن که تو ایران خیلی ببخشیدا ولی خانما توی مسجد جای بچه رو هم عوض می کنن...

شیر فرهاد شنیده بودیم ولی شیر چایی نه

بعد نزدیک به یک سال زندگی در چین تنها چیزی که نظرم در موردش عوض شد غذای چینیه که به نظرم خیلی خوشمزست. تو یه رستوران مغولی چند تا غذای خیلی خوشمزه خوردیم. اسم اون غذایی که تو اون کاسه بزرگ وسط عکسه "نیو نای گنگه" و  با شیر درست شده و خیلی خوشمزه است. اون دو تا کتلتی هم که می بینین وسطش گوشت گوسفنده و آخر غذای مغولیه. اسمش هم "تای یانگ بینگه". طعمش هم فوق العاده بود. بقیه اشم که نودل و نون و یه نوع پنیر و شیر چایی و این چیزاست. این شیر چایی هم عجیب معجون بد مزه و مزخرفیه. تصور کنین که تو شیر یه نوع چای مخصوص می ریزن و بهش نمک هم می زنن. چه شود! من که بعد از یه قلوپ این شکلی شدم ولی به دوست چینیم گفتم وای عجب نوشیدنیه خوشمزه ایه تو همون کاسه کوچولوی گوشه عکسه.

دامداری به نام چنگیز

ما که بالاخره قسمت نشد مقبره چنگیز رو ببینیم ولی عکس مجسمه چند تا از همین چنگیزا رو براتون می ذارم. هر چند که اینا از این چنگیزا به قول خودشون زیاد دارن اما این دوست ما چینگ طوری درموردش حرف می زد که انگار چنگیز خان مغول یه دامدار ساده بوده و چند صباحی هم در صلح و آرامش زندگی کرده و بعدم افتاده مرده. ای ول به رگ غیرت دوست چینی ما

هیئت و زنبیل کجا بود ؟!

تو راه برگشت یه نگاه به بلیتامون انداختیم و دیدیم ای ول هر کدوم افتادیم یه جا. من که کلن واگنم هم از تائب و امان جدا بود. وقتی به کوپه رسیدم دیدم هیچ مسافری هنوز نیومده و پریدمو تخت خوبه رو واسه خودم ورداشتم یه کم که گذشت مسافرا سر رسیدنو یه آقاهه اومد و هی به من و هی به بلیت خودش نگاه کرد و بعدش پرسید رو بلیت شما چی نوشته؟ منم عین خنگولا نگاش کردمو بلیتمو نشونش دادم و اونم بهم گفت رو بلیت شما نوشته تخت دوم منم تو دلم کلی حرص خوردمو گفتم برو چینی یاد وگیر مگو چیست کار... نه که حرف زدنم توپ شده فقط خوندن و نوشتن یاد نگرفتم

اونور دیوار

تختم این بار از اون قبر طبقه سوم خیلی بهتر بود ولی خدا بگم چی کار نکنه اون موتوری رو که تو تخت بغلی تا صبح سمفونی خروپف زد. خون چنگیزیم به جوش اومده بود صبح از بی خوابی دلم می خواست سرشو بزنم. نزدیکای پکن از کنار دیوار چین (منظورم اونور دیواره که هیچ وقت ندیده بودم) رد شدیم که خیلی برام رویایی بود. از راه آهن هم تا ساعت نه صبح خودمو به رادیو رسوندم و روز از نو روزی از نو...