|
انگار زیادی بزرگ شده ایم
|
درباره وبلاگ
 پس از یک سال زندگی در کشور چشم بادامی ها و کار در رادیو بین المللی چین به سرزمین مادری ام بازگشته ام. دیگر حسی نمانده برای قلم زدن در روزنامه هایی که نمی دانی چه اندازه دوام می آورند. دنیای مجازی مجال خوبی است برای نوشتن از لحظه ها و روزهای خاکستری، سیاه و گاه سپید سرزمینی که انگار هیچ کجای نقشه ی جغرافیای عالم نیست وقتی یک خارجی از تو می پرسد: "شما به زبون عربی صحبت می کنید؟"
I’m now in my motherland after one year living in slanted-eyes' country and working for China Radio International. I’m not in a mood to write for the papers any more which you don’t know how long may last. Virtual world is a good chance to write about the gray, black and some times white moments and days of the homeland which seems doesn’t exist at all in the world of existence or geographic map when a foreigner ask you: “ Do you talk in Arabic?” پشتیبانی
 
|
سال های نه چندان دور، کوچک تر که بودیم از مدت ها پیش از رسیدن زمان "چهارشنبه سوری" بی صبرانه منتظر شب چهارشنبه و چادر سیاه و کاسه و قاشق زنی بودیم. هنوز خنده های ریزریزمان با دخترها و پسرهای همسایه زیر چادرهای سیاه و گل گلی خوب یادم هست. و دعواهامان بر سر تقسیم غنائم به دست آمده چقدر کودکانه بود. پدرها کپه های کوچک آتش را پشت سر هم ردیف می کردند و دست های کوچک مان را می گرفتند تا از روی آتش بپریم. تمام روزهای سال یک طرف بود و این شب چهارشنبه سوری یک طرف. 
